Phoenix Point-recensie - X-Com opnieuw?

phoenix point review x com again

Kan Julian Gollops nieuwste zijn invloedrijke meesterwerk uit 1994 waarmaken?

Innovatief spelontwerp in het turn-based tactiekgenre is een lastige zaak. Spelers en uitgevers snakken naar nieuwe ideeën en ervaringen, want dat hebben we altijd gedaan. Nieuwe dingen verleiden ons.



Maar dat verlangen naar originaliteit moet worden gecompenseerd met respect voor de conventies van de vorm. Turn-based strategiespellen worden noodzakelijkerwijs beperkt door hun eigen ontwerpregels en hun fans verwachten dat bepaalde dingen op een bepaalde manier werken. Er is maar een beetje innovatie nodig om een ​​game rechtstreeks uit het genre te rippen. Als zodanig moeten studio's innovatie en verwachting zorgvuldig afwegen.



Voor Snapshot Games, de studio achter Phoenix Point, is er nog een beperking in die zin dat het nauw moet aansluiten bij alles wat X-Com: UFO Defense was, zonder simpelweg een kloon te produceren. Dit is tenslotte een game die zichzelf omschrijft als een 'spirituele opvolger' van de invloedrijke krachttoer van zijn eigen maker uit 1994.

Dat in overweging genomen, kun je zien waarom de beroemde ontwerper Julian Gollop en zijn collega's bij Snapshot hun tijd hebben genomen en de release met bijna een jaar hebben uitgesteld. Zelfs door Phoenix Point in te lijsten als een naaste neef van een zwaargewicht zoals de originele X-Com, wacht hij op anticipatie die gepaard gaat met tegengestelde verwachtingen; verwachting over hoe het zou moeten zijn, en verwachting dat het invloedrijke nieuwe dingen zal doen.

YouTube-miniatuur

En ja hoor, je voelt de X-Com door de aderen van Phoenix Point stromen. Phoenix Point wordt, net als X-Com, gespeeld op twee overkoepelende niveaus; op het slagveld en op wereldwijde schaal via de 'Geoscape'-interface. Bij dit laatste verken je de aarde en beheer je de middelen voordat je je in de strijd stort. Evenzo neemt de brede opzet van de nieuwste inspanning van Gollop de leiding van UFO-verdediging. Phoenix Point is tenslotte een spel over het afweren van een buitenaardse kracht. Opdat we niet vergeten, 'X-Com' is een afkorting voor 'Extraterrestrial Combat'.

Phoenix Point gaat over het verkennen van het onbekende, van het Phoenix Project tot het buitenaardse virus tot de aarde zelf



Hier is de aarde echter verwoest door een buitenaards virus dat dieren en mensen heeft gemuteerd, waardoor er maar heel weinig overlevenden zijn, van wie velen zich hebben verzameld in 'Havens'. Die Havens dienen als gemeenschappen en buitenposten waar verschillende menselijke facties worstelen om te overleven -envechten voor hun plaats in de post-apocalyptische pikorde. Het 'Phoenix Project' is de speerpunt van een georganiseerde poging om de buitenaardse dreiging af te weren, met een mysterieus verleden dat erop wijst dat niet alles is wat het lijkt.

Phoenix Point zelf is het hoofdkwartier van dat initiatief en de thuisbasis van een kliek van wetenschappers, ingenieurs, bouwdeskundigen en militair personeel. Het is aan jou om de buitenaardse dreiging te onderzoeken en terug te dringen, terwijl je relaties onderhoudt met de verschillende facties en bendes die elk verschillende ideeën hebben over wat voor soort leven je moet herbouwen na een wereldwijde ramp.



Er is nog iets anders van X-Com dat bijna tastbaar aanvoelt tijdens het spelen via Phoenix Point. Gollop's levenslange obsessie met bordspellen is zo duidelijk in zijn nieuwste creatie dat het bijna voelt alsof het een prototype van karton was. De taal van de systemen van Phoenix Point en het momentum van de gameplay zullen iedereen die tijd heeft besteed aan het spelen van tactische gevechten op tafelblad heel vertrouwd aanvoelen. Er is een beetje klassiekers zoals Space Hulk in Phoenix Point, evenals een voorproefje van snel spelende miniaturen wargaming-titels zoals het fantastische Memoir '44. Sterker nog, het nieuwste van Gollop is vergelijkbaar met nieuwere tactische gevechtsbordspellen zoals Star Wars: Imperial Assault in termen van hoe het voelt om te spelen.

Het democratiseren van turn-based tactieken

Het democratiseren van turn-based tactieken

Ondanks alle complexiteit in Phoenix Point - en ondanks een tutorial die aanvankelijk overweldigend is - kan de creatie van Snapshot de perfecte toegangspoort zijn voor degenen die nieuw zijn in turn-based tactieken. Dat komt omdat er een kern elegantie zit in de systemen en structuur waardoor zelfs nieuwkomers zich als oude rotten voelen. Dit is misschien jouw tijd.

    Dat is geen verrassing. Gollop werd als jongeling aangetrokken door vroege computers omdat hij ze zag als een middel om de ideeën die hij had voor bordspellen te leveren. Het is duidelijk dat hij dat voertuig nog steeds bestuurt, met een behendige hand aan het stuur. Toch brengt Phoenix Point iets ongewensts uit het rijk van complexe bordspellen, hoewel het slechts vluchtig lastig is. De tutorial bestaat vanaf het begin als een behoorlijk dicht regelboek, en voor een korte periode hebben de tekstmuren die op je afkomen het gevoel dat ze je met onbegrijpelijke details in dozen doen. Dan, net zoals het voelt alsof er te veel is om in je op te nemen, komt alles plotseling samen.



    Er zit heel wat nuance in de mechanismen van de gameplay-machinerie van Phoenix Point, maar samen is het een briljant elegante entiteit. De diepgang, vrijheid van besluitvorming, complexiteit en variatie die wordt geboden in zowel de tactische gevechts- als de strategiemetagame zijn aanzienlijk, maar Phoenix Point voelt zelden overweldigend. Het speelt met een licht en energiek hart, ook al gebeurt er enorm veel.

    Het grootste deel van de speeltijd wordt besteed aan gevechten op het aardoppervlak in turn-based gevechten, waarbij energie en middelen worden gebruikt om door gebieden te bewegen en met name dynamische vijanden af ​​te weren. De gemuteerde wezens van Phoenix Point zullen snel vertrouwd aanvoelen, maar dat betekent niet dat ze zich uniform gedragen op het slagveld. Zelfs de laagste grunts kunnen je verrassen, terwijl je missies uitvoert waarbij je vaak meer moet doen dan alleen alle vijandelijke troepen uitroeien. Snapshot heeft een behoorlijk aantal soorten missies verzonnen, van sabotage- en moordmissies tot missies die je zien binnenspringen om een ​​overstroomde Haven te verdedigen, of belangrijke informatie veilig te stellen.

    Phoenix Point wil zich een levende, dynamische entiteit voelen en slaagt daar vaak in

    De actie is natuurlijk turn-based, maar er is een aanzienlijke snelheid in de procedure. Per definitie wordt het spel gespeeld met stops en starts, maar Snapshot heeft een vaag gevoel van de stroom van actie-point-and-click strategische shooters geïmporteerd. Phoenix Point speelt levendig en gespannen, waarbij elke interactie belangrijk aanvoelt. Dat is net zo waar wanneer je een missie haast als wanneer je methodisch een nieuw gebied doorzoekt.

    Veel van de gevechtsoperaties beginnen eigenlijk als verkenningsmissies, waarbij je je naar onbekende locaties laat zakken om erachter te komen wat daar beneden zou kunnen zijn, en hoe dit het overkoepelende verhaal zou kunnen beïnvloeden, of voorzieningen en technologieën te bieden die de machtsverhoudingen in gevechten en tussen facties.

    Het onbekende verkennen is waar Phoenix Point echt over gaat, van het mysterie rond Phoenix Project en het buitenaardse gevaar tot de spookachtige overblijfselen van de planeet zelf. Aan het begin van het spel is de toestand van de hele wereld grotendeels verborgen. Er zijn andere Phoenix Project-bases om te vinden en te beveiligen, Havens om relaties mee op te bouwen en talloze sites om te plunderen voor informatie en bronnen. Maar de weg vooruit is verre van duidelijk.

    In de kern van de gameplay moet je troepen leveren, middelen produceren, je productieprojecten prioriteren ten opzichte van je capaciteit, nieuwe vaardigheden en informatie onderzoeken en de wereld scannen op meer locaties en bedreigingen, voordat je een locatie kiest om te verkennen - wat onvermijdelijk leidt tot vuurgevechten . Met de laatste schoten is het weer terug naar de Geoscape.

    Gollop en zijn team hebben sterk geleund op procedurele generatie voor Phoenix Point. Het is duidelijk zorgvuldig gescript om ervoor te zorgen dat de verhaalbeats op de juiste manier vallen, net als de moderne XCOM-games van Firaxis, maar het idee is dat elke nieuwe playthrough een unieke ervaring zal opleveren, met locaties die op variabele punten op de kaart verschijnen, factierelaties die anders beginnen, en slagvelden met elke keer nieuwe milieudetails. Het is goed doordacht en genereert briljante details. Afhankelijk van waar een instelling bijvoorbeeld in elke playthrough op de kaart verschijnt, heeft deze een variabele toon en stijl die wordt bepaald door de locatie.

    Deze benadering is een aanvulling op een spel dat ernaar streeft niet-lineair te zijn. Je hebt gewoon niet de capaciteit om je naar elke reddingsmissie of elk mysterie te haasten dat op de kaart verschijnt, waardoor je moeilijke beslissingen moet nemen over de volgende beste stap. En met toenemende frequentie zal de manier waarop een gevecht zich afspeelt je doelen in realtime verschuiven, waardoor een offensieve drive misschien een defensieve impasse wordt.

    Het idee is dat Phoenix Point aanvoelt als een levende, dynamische entiteit. Het bereikt dat heel vaak, maar na verloop van tijd kan een playthrough een beetje slap en onscherp aanvoelen. Hoe begeleide proc-gen ook is, er is altijd een risico dat het betekent dat de ontwerpers van een spel afstand doen van een beetje regiecontrole. Het is hier verre van serieus problematisch - er is eerder een vaag gevoel van losheid van richting naarmate je dieper duikt in wat een wonderbaarlijk boeiend spel blijft. Dat wil niet zeggen dat er behoefte is aan echte lineariteit, aangezien de vele draden van de plot consolideren. Het is alleen zo dat de hand van een meer assertieve maker misschien nauwkeuriger grote verhalende beats levert en de spanning beter opbouwt.

    Een van Phoenix Point's belangrijkste onderscheidende kenmerken van Firaxis' XCOM is dat je nu vrijelijk schoten kunt richten in de strijd, in plaats van een procentuele kans te hebben om een ​​bepaald doelwit te raken. Dit kan soms een beetje onpraktisch en te ingewikkeld aanvoelen. Wanneer vrij richten zou moeten gaan over het geven van meer controle aan de speler in gevechten, lijken er zoveel externe factoren te zijn die van invloed kunnen zijn op waar een schot terechtkomt, dat het moeilijk is om te voelen dat waar je je wapen richt er echt toe doet.

    Het is de moeite waard om op te merken dat - hoewel er af en toe haperende stemacteurs zijn - de muziek en audio-effecten wonderbaarlijk rijk en sfeervol zijn, en geweldig werk leveren om de sfeer en dynamiek op elk punt in Phoenix Point op te roepen. Snapshot heeft ook een mooie game gemaakt die wemelt van details en nog steeds stijlvol is op lagere instellingen.

    Alles gezegd en gedaan, Phoenix Point is een boeiende en energieke turn-based tactische gevechts- en managementsimgame. Het blijkt het sterkst te zijn wanneer het conventioneel is, wat vaak het geval is. Veel van zijn inspanningen om zich te onderscheiden van een breed geïmiteerd genre, komen terecht met gratie, maar dienen af ​​en toe om de gameplay en toon een beetje focus te laten verliezen.

    Zeker, als je een liefhebber van genres bent, een fan bent van de oude catalogus van Gollop, of gewoon je bordspelsmaak in digitale vorm wilt zien, is Phoenix Point zeker het overwegen waard. Zijn vele sterke punten wegen zwaarder dan een verstrooiing van nogal abstracte zwakheden, en die tekortkomingen rechtvaardigen alleen onderzoek vanwege zijn enorme erfenis. Omdat als je je project een 'spirituele opvolger van X-Com' noemt, je onvermijdelijk wordt vergeleken met niet alleen een geweldig genre, maar ook met een van de meest gevierde games die er is.